مهیار شاپوری، بازیگر سینما و تلویزیون، با تأكید بر ریشه‌های عمیق مقاومت در زیست و هنر این سرزمین، تصریح كرد: تلاش برای نادیده گرفتن جشنواره مقاومت بی‌ثمر است؛ چراكه این حوزه با دغدغه‌مندی هنرمندان و ادای دین به قهرمانان و خون‌های ریخته‌شده پیوندی ناگسستنی دارد.
مهیار شاپوری، بازیگر سینما و تلویزیون و از نامزدهای دریافت جایزه در دوره گذشته جشنواره فیلم مقاومت، در گفت‌وگو با رادیو فرهنگ، با اشاره به جایگاه ویژه جشنواره فیلم مقاومت بیان كرد: «جشنواره مقاومت، فی‌نفسه، یكی از جشنواره‌های فراتر از بدنه عمومی سینماست و به نظر می‌رسد در چند سال اخیر عده‌ای تمایل داشته‌اند آن را نادیده بگیرند، اما هرگز چنین اتفاقی نخواهد افتاد؛ به‌ویژه آنكه اكنون، چه بخواهیم و چه نخواهیم، یك پای ما در جنگ است و مقاومت، سوژه‌ای بنیادین محسوب می‌شود كه نمی‌توان نسبت به آن بی‌تفاوت بود.»
شاپوری در پاسخ به پرسشی درباره نحوه دستیابی به نقش‌ها با توجه به تجربه دوران كودكی خود از جنگ تحمیلی، افزود: «حداقل وظیفه‌ای كه یك بازیگر بر عهده دارد، این است كه در گام نخست نقش را بشناسد، درباره آن مطالعه كند و هستیِ آن را درك كند. من نیز از این قاعده مستثنا نیستم، اما شاید تنها تفاوت من با بسیاری از همكارانم این باشد كه دل در گرو این داستان دارم؛ یعنی قهرمانان سرزمینم دغدغه من هستند و به‌هیچ‌عنوان به‌سادگی از كنار آن‌ها نمی‌گذرم و چشم‌پوشی نمی‌كنم. همه ما هنرمندان و ساكنان این سرزمین، در برابر قهرمانان و خون‌هایی كه برای سربلندی این خاك ریخته شده‌اند، دینی بر گردن داریم كه باید آن را ادا كنیم.»
این بازیگر سینما درباره تأثیر روانی نقش‌ها و ماندگاری آن‌ها در وجود بازیگر بیان كرد: «آموزه‌های بازیگری می‌گویند كه انسان نقشش را اجرا می‌كند، می‌رود و آن نقش به دست فراموشی سپرده می‌شود؛ اما واقعیت روان‌شناختی این است كه وقتی قالب یك نقش را می‌پذیرید و دیالوگ‌های آن را ادا می‌كنید، اگر آن واژه‌ها از اعماق جان شما برآمده باشند، طبیعتاً تأثیرگذار خواهند بود و رسوب نقش بدون شك در وجود شما باقی خواهد ماند.
البته این تأثیر شاید از نظر برخی موقت باشد، اما در وجود من حتی موقت هم نیست. معتقدم هر نقش، لایه‌لایه رسوبی ایجاد می‌كند كه پیمانه وجود انسان را به درجه‌ای از غنا می‌رساند. من این پدیده را دوست دارم و تمام تلاشم بر این است كه نقش‌ها لزوماً فراموش نشوند، بلكه ردپایی از هركدام باقی بماند تا بتوانم در زندگی و كار از آن‌ها استفاده كنم.»
شاپوری در پاسخ به این پرسش كه آیا پس از ایفای نقش‌های جدی، بازی در آثار كمدی را نیز می‌پذیرد، گفت: «بدون شك؛ من اصلاً پمپاژ طنز بوده‌ام! كار حرفه‌ای خود را در تلویزیون و با آثاری كمدی همچون «ساختمان پزشكان»، «دزد و پلیس» و «پژمان» آغاز كردم.»
