گاهی در روایتهای سینمایی، آنقدر با رنج یك شخصیت همراه میشویم كه بخشش را نه صرفاً یك انتخاب انسانی، بلكه پایانِ ضرورتی میبینیم كه خودمان هم از تحمل
گاهی در روایتهای سینمایی، آنقدر با رنج یك شخصیت همراه میشویم كه بخشش را نه صرفاً یك انتخاب انسانی، بلكه پایانِ ضرورتی میبینیم كه خودمان هم از تحملش خسته شدهایم.
اما پرسش اینجاست:
آیا بخشش همیشه انتخابی آزادانه و برخاسته از درون انسان است؟
یا گاهی روایت، احساسات و همذاتپنداریِ تماشاگر، ما را به سمتی هدایت میكند كه بخشش را تنها پایانِ قابلقبول داستان بدانیم؟
وقتی دوربین، رنج را طولانی میكند و مخاطب را در انتظار یك پایان رهاییبخش نگه میدارد، شاید این پرسش بیش از همیشه اهمیت پیدا كند؛
آیا ما خواهان بخششیم، چون صاحبان حق به آن رسیدهاند، یا چون دیگر طاقت تماشای رنج را نداریم؟
🎙️ روایتی برای تأمل درباره بخشش، انتخاب و نقش احساسات تماشاگر در مواجهه با عدالت در بیان دكتر مصطفی محمودی، منتقد سینما
1405/06/15
|
13:20