دكتر محمود اكرامیفر، شاعر و پژوهشگر مردمشناس، در گفتوگو با رادیو فرهنگ، با تبیین پیوند میان مفاهیم ادبی و رفتارهای اجتماعی، گفت: در فرهنگ و تمدن ایرانی، «اهدای خون» نوعی «بخشیدن جان» و امتدادِ فرهنگ ایثار و حیاتبخشی است.
او در تحلیل جایگاه «خون» در فرهنگ و ادبیات فارسی گفت: واژهی «خون» در ضربالمثلها و رفتارهای اجتماعی ما، همواره با مفاهیم عمیق «هستیشناختی» گره خورده است؛ بگونهای كه «ریختن خون» در فرهنگ ما به معنای «سلب حیات» و در مقابل، «خون دادن» به دیگری، به معنای «دادن جان و بخشیدن حیات» و باعث «استمرار زندگی دیگری» است، كه این خود ارزشمند است؛ حتی برخی درطول تاریخ میمیرند تا تعداد زیادی، خوب زندگی كنند.
اكرامی فر فلسفه اجتماعی اهدای خون را گذر از «خودمحوری» به «دیگرخواهی» عنوان كرد و گفت: از نگاه جامعهشناسی، شكلگیری شهرها و روستاها، بر پایه كمك و همكاری و مكمل بودنِ نقشهای انسانی استوار است و ما برای آن گرد هم میآییم كه زندگی یكدیگر را بهبود بخشیم و «اهدای خون» یكی از بهترین و ارزشمندترین تجلی كمك به زندگی دیگری است.
او با تاكیدبر پیوند میان اهدای خون و ارزشهایی چون عشق، ایثار، دیگر خواهی و حفظ سلامت و امنیت دیگران گفت: ایثار و فداكاری از ارزشهای بنیادین و جهانشمول است، لذا در تمام جهان جایگاه ایثارگران و حرمت مزار شهدای گمنام گرامی و محترم است و احترام به كسانی كه برای ارزشهای ملی و دینی فداكاری میكنند و از خون خویش میگذرند، یك اصل جهانی و مایه افتخار جوامع محسوب میشود.
